Nejasnoće u „Nuru-l-envar“ o kazi i edi

Pitanje

U „Nuru-l-envar“ postoji nejasnoća na dva mjesta. (1) [ar]قَالَ: وَالْقَضَاءُ يَجِبُ كَمَا يَجِبُ بِهِ الْأَدَاءُ عِنْدَ الْمُحَقِّقِينَ خِلَافًا لِلْبَعْضِ. قَالَ الشَّارِحُ: لِأَنَّ بَقَاءَ الصَّلَاةِ وَالصَّوْمِ فِي نَفْسِهِ لِلْقُدْرَةِ عَلَى مِثْلِ مَا عِنْدَهُ، وَسُقُوطَ فَضْلِ الْوَقْتِ لَا إِلَى مِثْلٍ، وَضَمَانٌ لِلْعَجْزِ عَنْهُ، أَمْرٌ مَعْقُولٌ فِي نَفْسِهِ[/ar] „[Autor] kaže: ‚Kaza (nadoknada) je obavezna baš kao što je obavezna eda (izvršenje u propisanom vremenu)

Odgovor

(1) Obaveznost (farzijjet) posta i namaza utvrđena je kategoričkim tekstom (nass kat'i): kada čovjek ne može da ga izvrši (eda) u propisanom vremenu, kaza (nadoknada) postaje obavezna. Zbog nemogućnosti izvršenja u vremenu obaveza (farida) ne otpada – to je razumom shvatljiva stvar (emr ma'kul). Priznavanje (teslim)

Izvor: Fatawa Mahmudijja

Pregled. Cijeli tekst se otvara uz uključen JavaScript.