Dâd harfinin doğru telaffuzu

Soru

Birçok kişi dâd (ض) harfini dâl (د) sesiyle ya da zâ (ظ) sesiyle okuyor; bazı hâfızlar ve cahiller de tam böyle okunması gerektiğini söylüyorlar. Arapçada harfin kendisi sadece “dovâd” diye okunur, Urduca’da ise “dâd” diye okunur; ancak kendilerinden “dovâd” okuyuşunun güvenilir bir kitaptan delili istendiğinde susuyorlar ve hiçbir cevap vermiyorlar — oysa tecvid kitaplarında dâd’ın kendi mahrecinden, yani dilin kenarından ve ona bitişik azı dişlerinden, ister sol ister sağ taraftan çıkarılması gerektiği yazılıdır.

Cevap

Dâd, zâ ve dâl — üçü de ayrı ve müstakil harflerdir. Dâd ile zâ, sıfatların çoğunda ortak olduklarından birbirine benzerler; ancak mahreçleri farklıdır ve dâdda, zâda bulunmayan fazladan bir sıfat vardır: istitâle (sesin dilin kenarı boyunca uzaması). [ar]وَمِنْهُمْ مَنْ يَجْعَلُهَا ظَاءً...

Kaynak: Fetava-i Mahmudiyye

Önizleme. Metnin tamamı JavaScript açıkken görüntülenir.